3.09.2010 - W dziale zawodnicy pojawiła się nowa biografia, tym razem George'a "Blind Bomber" Glamacka. 29.03.2010 - Zmieniony lay-out strony. 15.05.2007 - Dział zawodnicy został uzupełniony o biografię Leroy'a "Cowboy" Edwardsa. 23.06.2005 - Dziś po raz kolejny pokwapiłem się o nowe biografie, tym razem są to - William "Pop" Gates, Bobby Wanzer i Dolph Schayes.

Zasady nowopowstałej NBL były można powiedzieć bardzo liberalne. A to dlatego, że zespół będący na własnym terenie mógł np. decydować czy środkowy ma prawo skakać po każdą piłkę czy też nie. Każdy zespół ligi mógł również brać udział w różnych turniejach, informując o tym ligę przed rozpoczęciem sezonu zasadniczego. Z tego właśnie powodu zespoły nie brały udziału w stałej liczbie spotkań rozgrywek ligowych, a jedynie w tych, które nie kolidowały z terminami turniejów. Był to główny powód różnych bilansów poszczególnych teamów, w trakcie fazy zasadniczej sezonu ligowego.

Wiele koszykarskich znakomitości przemknęło przez szeregi NBL. Dowodem tego, jest ich zaliczenie do tzw. Galerii Sław "Hall Of Fame". Wyróżnienie to jest przyznawane za wybitne osiągnięcia w dyscyplinie, jaką jest koszykówka. Istnieje wiele galerii sław np. szkół średnich, uczelni, bądź stanowych ale tą najważniejszą jest "Galeria Sław im. James'a Naismith'a", czyli twórcy koszykówki. Pod tym linkiem znajdziecie listę osobistości związanych z NBL, które zostały do niej właśnie nominowane.

     W lidze na przestrzeni całego jej istnienia miała miejsce ciągła rotacja klubowa. Jedne zespoły opuszczały ligę, inne do niej wchodziły, jeszcze inne rozwiązywano lub zmieniano siedziby i nazwy klubów a niektóre przenosiły się do innych pomniejszych lig. Taki stan rzeczy spowodował, że w latach 1940-44 zniesiono w lidze dywizje wschodnią i zachodnią z powodu małej ilości drużyn. W 1943 roku liga o mało nie zostyała rozwiązana, ponieważ występowały w niej zaledwie 4 drużyny. Jednak NBL przetrwała ten kryzys i już od kolejnego sezonu 1944/45 liczba zespołów sukcesywnie wzrastała z sezonu na sezon. W 1947 roku liga liczyła 14 drużyn, a jej największą atrakcją był dominujący na całym parkiecie gigant (208 cm) z klubu Chicago American Gears, George Mikan. Dominował on do tego stopnia, że zespół Gears zdobył mistrzowsto ligi a on sam został zaliczony do składu najlepszych zawodników ligi. Dodatkowo otrzymał także tytuł MVP (Najwartościowszego Zawodnika) turnieju World Proffesional Basketball. Były to zdumiewające wyczyny jak na debiutanta. Jego wkład w odbudowę ligi był ogromny, jednak za najwybitniejszego zawodnika uznano legendę, Bobby'ego McDermott'a, który zdobył wiele tytułów mistrzowskich oraz indywidualnych nagród, w trakcie 8 sezonów spędzonych w lidze.

WORLD PROFFESIONAL BASKETBALL TOURNAMENT World Professional Basketball Tournament był największym turniejem koszykarskim lat 40-tych, w USA. To właśnie podczas tych rozgrywek wyłaniano najlepszą drużynę w kraju. Brały w nim udział również zespoły z NBL, które odnosiły tam wiele triumfów. Powyższy link umożliwi wam zapoznanie się z jego historią.

LOGAKażdy z zespół posiada własne logo oraz barwy klubowe, które go jednoznacznie identyfikują. Jednak w tamtym okresie uniformy zawodników różniły się znacznie od dzisiejszych, a emblematy zespołów nie posiadały w sobie tyle przepychu co dzisiejsze. Pod powyższym linkiem można zobaczyć jak to wszystko się wtedy prezentowało. Znajdują się tam nieliczne fotki ale warto je zobaczyć.

     Rasizm w tamtych czasach był powszechny. Z tego powodu zespoły składały się wyłącznie z białych zawodników lub wyłącznie z czarnych zawodników. Przy czym te drugie ekipy nie występowały w zorganizowanych ligach tylko jako zespoły niezależne. Jednak ten stan rzeczy zaczął ulegać zmianie kiedy wielu zawodników zostało powołanych do służby wojskowej. Wtedy to właściciel Toledo Jim White Chevrolets, Sid Goldberg rozwiązał ten problem zatrudniając do drużyny czarnoskórych zawodników z okręgu Toledo. Zatrudnił takich zawodników jak: Bill Jones, Shanty Barnett, Al Price oraz Casey Jones. Wszystko to miało miejsce przed rozgrywkami 1942-43. Podobnie postąpił zespół z Chicago, który zmienił nazwę na Studebaker Flyers. Zatrudnił on w większości byłych zawodników Harlem Globetrotters takich jak: Duke Cumberland, Bernie Price, Sonny Boswell, Roosie Hudson, Tony Peyton oraz Hillary Brown. Byli oni pierwszymi, którzy zaczęli przełamywać bariery rasowe nie tylko w NBL ale i innych zawodowych ligach amerykańskich. Jednak o ironio większość czarnoskórych zawodników z klubu Chicago również powołano do służby wojskowej. Natomiast w poprzedniczce NBL, czyli lidze Midwest Basketball Conference (MBC), pierwszym czarnoskórym zawodnikiem był mierzący 193 cm środkowy Buffalo Bisons, Hank Williams.
     W kolejnym sezonie (1943-44) w lidze wystąpił zaledwie jeden czarnoskóry zawodnik Willie Smith, który wystąpił w zaledwie 4 spotkaniach. Zdobył w nich średnio 6 pkt/m. W sezonie 1946/47 w lidze pojawili się pierwsi, prawdziwi czarnoskórzy gwiazdorzy koszykówki m.in.: William "Pop" Gates, Dolly King oraz Bill Farrow. Bariery rasowe w lidze NBL zaczęły powoli pękać ale już na dobre. Byli oni pierwszymi czarnoskórymi zawodnikami, którzy podpisali umowy z klubami NBL. Ich życie nie było łatwe, pomimo znakomitych umiejętności zawsze byli traktowani jako ludzie drugiej kategorii, jedli i spali osobno, dochodziło nawet do sytuacji, że musieli się przebierać w innych szatniach niż reszta zespołu. Jednak to właśnie oni przetarli szlaki dla kolejnych pokoleń znakomitych sportowców afroamerykańskich.